شاید خیلی ها مثل من این سوالات در ذهنشان خطور کرده باشد:
- آیا جهانی که ما حس می کنیم همانگونه است که باید باشد؟
- خاطرات ما کجا ذخیره می شود؟
- لوح نوشته شده از حوادث ابدی و ازلی که در اکثر ادیان از آن سخن گفته شده واقعاً امکان پذیر است؟
- چگونه ممکن است یک مرتاض روی هوا معلق بماند؟
- آیا سفر روح واقعیت دارد یا بافته خیالات شخص است و در برون افکنی قادر خواهیم بود کنجکاوی کنیم و به خانه دوستانمان برویم؟
- حوادث عجیبی مثل دیده شدن اجسامی از گذشته یا ارواح حیوانات چگونه توجیه پذیر است؟
- آیا واقعاً کسانی هستند که قادر باشند کالبد اختری را ببینند؟
- تله پاتی، جابجا کردن اجسام با نیروی ذهن یا طی طریق قابل توجیه است؟
- اگر مسیح مصلوب نشد پس چرا تعدادی از قدیسان مسیحی چون فرانچسکوی قدیس هنگام مرگشان زخمهایی مانند زخمهایی که از صلیب کشیدن بر بدن پدیدار می شود در بدنشان ظاهر شد؟
- اگر تناسخ وجود ندارد پس شواهدی مبنی بر زندگی گذشته فرد که در مواقعی مانند هیپنوتیزم دیده می شود چگونه قابل توجیه است؟
- چگونه می شود کسی حافظه تصویری داشته باشد؟
- اثر دین، دعا، تلقین و … بر زندگی اشخاص واقعاً ملموس است؟
- و….
این سوالات و سوالات بسیار دیگر ممکن است پس از مطالعه کتاب جهان هولوگرافیک نوشته مایکل تالبوت در ذهنتان شکل بگیرد، پاسخ داده شود و باعث حیرتتان شود.
اگر جزء کسانی هستید که به دنبال هرگونه خویشتن شناسی قدم بر می دارید و از و ذن و بودا گرفته تا کاستاندا و عرفان سرخپوستی را برای کنکاش در جهان پیچیده ای که ما را فرا گرفته دنبال کرده اید این کتاب ماننده زنجیری است که قصد دارد با ارائه نظریه نسبتاً علمی همه آنچه توجیه ناپذیر است توجیه کند.
وقتی در کتاب می خوانید که در زمان عیسی (ع) رومیان میخ صلیب را به ساعد مصلوب می کوبیدند نه آنگونه که در تمثالها دیده شده و در زخمهای قدیسانی مانند فرانچسکو در کف دستشان پدیدار گشته حیرت می کنید.
وقتی می فهمید انسانهایی هستند که با دیدن اشیا خاطرات مربوط به آن را در قرنها قبل می ببیند شگفت زده می شوید.
وقتی می خوانید در ایجاد یک پدیده تصادفی مانند تولید شیر یا خط که پس از بینهایت تکرار احتمال وقوع ۰٫۵ برای هر کدام بوجود می آید تمرکز به یک حالت خاص احتمال وقوع آن را بیشتر کرده است انگشت به دهان می مانید.
این موارد و موارد بسیار دیگر مرا بر آن داشت تا بگویم به نظرم کتاب جهان هولوگرافیک تاثیر گذارترین کتابی بوده که در این چند سال خوانده ام و توصیه می کنم حتما این کتاب را بخوانید.
اطلاعات کتاب
نام: جهان هولوگرافیک “نظریه ای برای توضیح توانایی های فراطبیعی ذهن و اسرار ناشناخته مغز و جسم”
نوشته: مایکل تالبوت
ترجمه: داریوش مهرجویی
انتشارات هرمس
چاپ دهم ۱۳۸۸
بها: ۷۰۰۰ تومان
لینکهای مرتبط:
تجدید چاپ «جهان هولوگرافیک» در کمتر از ۶ ماه (خبرگزاری کتاب ایران)
هولوگرام بمثابه پاسخی مأیوسانه
]]>
حالا از حرص خوردن که بگذریم باید بگویم در گشت و گذارهایم در اینترنت به سایتی برخورد کردم که میتوان تمامی ایمیلها و gmail را با آن چک کرد. بد نیست شما هم امتحان کنید:
اگر راههای دیگری به غیر از استفاده از فیلتر شکن پیدا کردم در این پست ارائه میدهم. شما هم اگر ایدهای به ذهنتان میرسد در نظرات یاری کنید.
]]>در وردپرس با استفاده از ابزارک یا widget خبرخوان یا Rss در منوها به راحتی این کار امکان پذیر است.
اما برای پستها و صفحات نیاز دارید که مراحل زیر را انجام دهید:
- افزونه Exec-PHP را دانلود کنید و در قسمت پلاگینهای وردپرس آپلود کنید.
- این ابزارک را فعال کرده و در قسمت تنظیمات این افزونه بر روی Execute PHP code in text widgets تیک بزنید.
خصوصیت این افزونه این است که با فعال کردن آن قادر خواهید بود هر کد PHP را در متن پستها یا صفحات در قسمت ویرایش Html بنویسید. در حالیکه بدون این افزونه هر کدی که در این قسمت نوشته شود خودبه خود از بین می رود.
- کدی که در فایل متنی لینک زیر است را درقسمت ویرایش Html نوشته و جای your Feed Address Here آدرس Rss یا Atom سایت مورد نظرتان را وارد نمایید و جای Number of link تعداد لینکهایی که می خواهید نمایش داده شود وارد نمایید.
- پست یا صفحه مورد نظر را منتشر نمایید. حالا شما صاحب یک خبرخوان در دل پستهای ساییتان با قابلیت خود وردپرس هستید.
]]>دانلود کتاب صوتی:
لینک کمکی ۲: قسمت اول قسمت دوم
لینک کمکی ۳: قسمت اول قسمت دوم
لینک کمکی ۴: قسمت اول قسمت دوم
دانلود نسخه PDF:
با تشکر از
]]>دانلود تصاویر ]]>
هیچ کبوتری نبود. اما هنوز میشد بویشان را بویید. سینهام را از بویشان پر کردم. بوی من بوی کبوترها بود و بوی کبوترها بوی من. اما دیگر بی بو بودم. مثل همهی آدمهای بیبو و تنها بودم مثل همهی آدمها…
رفتم داخل قفس و نشستم. تشکی کف قفس بود. مثل اینکه کسی آنرا برای خوابیدن آنجا گذاشته باشد و بالشی، مثل اینکه کسی سر رویش بگذارد. سرم را روی بالش گذاشتم و به خواب رفتم…
صبح با صدای گریههایی از خواب پریدم. مادرم خمیده؛ چشمها سرخ، قاب عکس من به دستش دم در قفس ایستاده بود… ]]>
ببین پسرم…به این میگن مومولیزا…چهارصد سال بعد از این اثر آدمها از روش کپی برداری کردن…!
ادامه گوساله رو حتماً از این سایت دنبال کنید…http://mangoosaleam.blogspot.com
]]>لینک ۱
لینک ۲
]]>
قهوه ای برای خودم می ریزم. جلوی پنجره می نشینم. آنطرف خیابان جلوی در خانه ای چند مأمور پلیس مشغول پرس و جواند. می ترسم… نکند متوجه نگاه های من بشوند. اما نه، بعید می دانم. بعدش هم من که چیزی برای مخفی کردن ندارم… اما درگیر شدن در هر ماجرایی روح آدم را خراب می کند. آرامش آدم را بهم می زند. حتی اگر هیچ نقشی در آن نداشته باشی.
پلیس ها می روند. به ساعت نگاه می کنم. الان زمان خوبی است.
در تخت خوابم کسی خوابیده که یک دنیا برایم می ارزد. می دانید دهانم قفل است به گفتن بعضی چیزها… می ترسم اگر بگویم دوستت دارم و دوست داشتن منتقل نشود آنوقت حس بدی بهم بدهد… کلمات خیلی دروغگواند… چه در نوشته چه در کلام. در عوض چشمها هرگز دروغ نمی گویند.
به آرامی بازویش را می گیرم و بلندش می کنم. مثل یک بالش پر سبک است. چشمش اندکی باز می شود. و بعد زبان باز می کند و به سختی می گوید: نه… نمی خوام… نمی خوام… تو رو خدا…
می گذارمش داخل ماشین. بوسه ای به پیشانی اش می زنم. و بعد ماشین را روشن می کنم.
رانندگی در شب خیلی می چسبد. خیابان ها خلوت است. تویی و شب و فرشته ای که در کنارت به خواب رفته. وقتی نور چراغ کف خیابانها می افتد یک جوری می شوم. فکر کنم بهشت هم شب باشد…
جلوی آپارتمانشان می رسم. از روی صندلی بلندش می کنم. دستش را دور گردنم حلقه می کند. به آرامی می گوید: بدجنس…
در آپارتمانش را باز می کنم. می گذارم روی تختش و بعد پیشانی اش را می بوسم… ]]>
در جمعی که با هم این تئاتر را دیدیم گفتم به نظرم شاید تنها درونمایه جالب توجه این نمایشنامه همان جمله ای است که در بالا به آن اشاره کردم.
به نظرم این تئاتر از نظر طراحی صحنه تقریباً، لخت است. در بازیها نکته منحصر بفردی وجود ندارد. موسیقی قابل توجهی ندارد. از چاشنی طنز استفاده چندانی نشده است. همچنین قسمت اعظم نمایشنامه بر مبنای مکالمات تلفنی بازیگران است وعریض بودن صحنه باعث می شود تا نتوان همزمان به دو بازیگر که در دو جهت مختلف هستند نگاه کرد(به نوعی ضرورت گفتگوها می طلبد). اما با همه این گفته ها کشش نمایشنامه و تعلیق روایت پلیسی گونه آن، من را تا آخر کار جذب کرد. گفتگوها رئال بودند به قدری که بعضی جاها از واقعی بودن زیاد لحن کلام جا می خوردم. به نظرم این تئاتر بیشتر سعی در ارائه کاری متفاوت داشت و ویدئو آرت های این تئاتر، استفاده از گفتگوهای تلفنی برای پیشبرد متن داستان به نوعی در واقعیت بخشی به این نمایشنامه تاثیر بسزایی داشت.
در مورد این تئاتر توصیه چندانی نمی کنم، ولی بهتر است از دستش ندهید…
اطلاعات تئاتر:
نویسنده و کارگردان: امیررضا کوهستانی
بازیگران: احمد مهرانفر، الهام کردا، نگار جواهریان، مهین صدری و فاطمه فخرایی، سعید چنگیزیان
اجرا از ۲۷ آذرماه، تالار شماره ۲ تماشاخانه ایرانشهر ساعت ۲۰:۳۰
قیمت بلیط: ۸۰۰۰ تومان
دارم موسیقی متن فیلم نیومانگ را گوش می دهم…
اشعار زیر را از کتاب “همراه با باد” که مجموعه سروده های عباس کیارستمی است انتخاب کردم.
گویا با اشعار این مجموعه به طبیعت بکری سفر کردم…
(۱)
چشمه هایی
در دل کوه های دور دست.
کسی آب نمی نوشد،
حتی پرنده ای
(۲)
جوانه زد
شکفت
پژمرد
فرو ریخت
حتا یک کس آن را ندید
(۳)
با باد بعدی
نوبت کدام برگ است
که فرو افتد؟
(۴)
یک گل کوچک بی نام
روییده به تنهایی
در شکاف کوهی عظیم
(۵)
مرد نابینا
ساعت می پرسد
از کودک دبستانی
(۶)
در بازی های کودک و مادر بزرگ
آن که همیشه می بازد
مادر بزرگ است
(۷)
اکنون کجاست؟
چه می کند؟
کسی که فراموشش کرده ام.
(۸)
می آیم به تنهایی
می نوشم به تنهایی
می خندم به تنهایی
می گریم به تنهایی
می روم به تنهایی
(۹)
کرم شب تاب
نور می افشاند بی دریغ
در شب بی ماه
(۱۰)
همیشه با کسی
قرار ملاقات دارم
که نمی آید…
نام او در خاطرم نیست
در صف گیشه حول و حوش ساعت ۴:۳۰ یعنی نیم ساعت پس از شروع فروش بلیط، بلیط های تئاتر جن گیر به اتمام رسید. با تعاریفی که از “من حرفی ندارم … دنبالشو نگیر !” شنیده بودم و با وجود اینکه این تئاتر تا ۲۴ ام این ماه اجرا می شود تصمیم گرفتم این تئاتر را ببینم…
اما تئاتر “من حرفی ندارم … دنبالشو نگیر !” به کارگردانی سرکار خانم آشا محرابی است؛ این کار اقتباسی است از دو داستان کوتاه آلبرتو موراویا به نامهای “من حرفی ندارم” و “دنبالشو نگیر” که برگردان نمایشی آن توسط فرهاد نقدعلی صورت گرفته است.
هر دو داستان، سرگذشت اولین ماههای زندگی دو زوج جوان است که با ابتکاری جالب با وجه اشتراک اینکه هر دو همسایه هستند، بهم پیوند خورده است. زوج داستان اول، سینا رازانی و الهام جعفر نژاد و زوج داستان دوم امیر جوشقانی و نسیم ادبی هستند. روزنه اشتراک این دو داستان یا دو زوج متفاوت پنجره ای است که حوادث هم زمانی را هر از گاهی به ما نشان می دهد. درونمایه اصلی نمایشنامه هم مشکلاتی است که پس از زیر یک سقف رفتن این دو زوج جوان گریبانگیرش می شوند…
طراحی صحنه عالی، موسیقی متنوع و بجا، داستانی با مضمون، استفاده از طنزی ظریف، بازیهای فوق العاده به خصوص رازانی، علا محسنی و جعفر نژاد و دیالوگهای متنوع به نظرم از تئاتر “من حرفی ندارم ،دنبالشو نگیر” تئاتری مفرح، پر انرژی و جذاب ساخت. آنقدری که دوست دارم برای یک بار دیگر هم این تئاتر را ببینم.
بنابراین توصیه می کنم حتماً این تئاتر را ببینید.
اطلاعات تئاتر:
بازیگران این تئاتر به ترتیب حضور : سینا رازانی، الهام جعفر نژاد، علامحسنی، امیر جوشقانی، نسیم ادبی، پریسا مقتدی
نویسنده: فرهاد نقد علی بر اساس ۲ داستان کوتاه از آلبرتو موراویا
کارگردان: آشا محرابی
قیمت بلیط: ۵۰۰۰ تومان
ساعت های اجرا: ساعت ۱۹:۰۰ پنج شنبه ها ساعت ۱۹:۰۰ و ۲۱:۰۰ مدت ۷۵ دقیقه
محل اجرا: سالن سایه مجموعه تئاتر شهر
مطالب تکمیلی در دیگر سایتها:
نگاهی به نمایش”من حرفی ندارم … دنبالشو نگیر !”
]]>
وضع بدی است. انتظار یک دادگاه عادل، که جرم را خوب به آدم تفهیم کند بعد آدم را به زندان بیندازد. تا پس از آزادی دیگر مرتکب آن جرم نشوی. اگرنه زندان سرنوشت همیشگی ات خواهد بود.
بهترین کار در زندان مشغول کردن خود با هنر است. چیزی که زندان را اندکی قابل تحمل می کند و بهترین کار برای وقت تلف کردن نوشتن است…
باران آمده بود. تا قوزک پایم آب آمده بود بالا. آب زلال زلال بود. به بالا نگاه کردم. ابرهای سیاه آن بالا دیده میشد. میدانستم که اگر به قله برسم حسابی خیس میشوم.
بعدش سرم را پایین انداخته بودم و میرفتم که دو دختر شانه به شانهی من شدند.
آنکه نحیفتر بود لبخندی زد و سلام کرد.
جوابش را با لبخندی جواب دادم.
آن یکی گفت: ((چتر با خودت نیاوردی؟))
گفتم: ((نه فکر نکنم نیازی بشه.)) بعد همانطور با شلوارهای بالا زده در آب دوش به دوش هم رفتیم. در سکوت آنجا، برخورد پاها با آب انعکاس جالبی داشت. تنها صدای چکهی آب شنیده میشد و صدای بیتابی گنجشکها.
دخترک نحیفتر ایستاد. گویا خسته شده بود. آن یکی هم ایستاد. من هم ایستادم. یعنی دلم نیامد تنها بروم و یک جورهایی هم احساس رفاقت باعث شد که نروم.
بعد که برگشتم دیدم دو دختر باهم پچ پچ میکنند و به پشت سر خود نگاه میکنند. دخترنحیفتر فهمید که به آنها نگاه می کنم. لبخندی زد. با لبخندی جوابش را دادم. بعد او از کیفش سه شکلات درآورد.
با دو گاز شکلاتم تمام شد. اما او گازهای کوچکی به شکلات میزد. یاد گنجشکها افتادم. دختر دیگر بو برد که محو شکلات خوردن دختر نحیفتر شدهام. به آرامی خودش را از بین ما کنار کشید.
چند قدمی نرفته بودیم که صدای سگی آمد. دخترک نحیفتر به سرعت به عقب نگاه کرد. بعد آنقدر نزدیکم شد که شانههایمان با هم برخورد کرد. بعد دختر دیگر آمد و درست همانطور در سمت دیگرم جای گرفت. صدای سگ که نزدیکتر شد به عقب نگاه کردم. سگ سیاهی تعقیبمان می کرد. سرعتم را کم کردم. دخترها خودشان را بیشتر به من چسباندند.
سگ با صدای پارسهای هراز گاهی آرام به دنبالمان میآمد. دوست داشتم میایستادم و میگذاشتم تا سگ نزدیکتر شود وبتوانم تکه کالباسی برایش بیندازم. اما دو دختر بد جور احاطهام کرده بودند. فهمیده بودم که از آن سگ میترسند.
جلوتر که رفتیم، صدای افتادن سنگی من را متوجه بالا کرد. از لای سنگها چند کوهنورد داشتند پایین میآمدند. هر چه جلوتر میرفتیم چهرهی آنها واضحتر میشد.
بعد که آنها نزدیک ما شدند بدون آنکه بفهمم همهی حواسم برای چند ثانیهای محو نگاه کردن به دختری شد که در بین آنها بود. او مثل تابلویی سه بعدی بود با مجموعهی بینظیری از منحنیها، خطوط، نقطهها که با ترکیب رنگهایی ماهرانه شکل گرفته بودند. آنچه تداعی می کرد دقایقی لذت بخش در تختخواب بود و بعد غرورش و اخمش و بعد از دست دادنش با اولین رغیب. با خودم گفتم: جای اینجور تابلوها در موزه هاست نه در خانه و کنار تنهایی آدمها.
بعد از رفتن آن گروه از کنار ما بود که فهمیدم. دخترک نحیف صحبتی را شروع کرده است.
((میدونید پسر خوبیه. میگه دوستم داره. فهمیده بود می خوایم بزنیم بیرون. دوست داشت امروز باهامون بیاد. امامیدونی به بیچاره دروغ گفتبم. گفتبم کنکور آزمایشی داریم. آزی میدونه چه پسر خوش قد و بالاییه.))
بعد دختر دیگر تایید کرد.
((راست میگه اما به قد وقوارهی استاد حل تمرینمون نمیرسه. همیشه دوست داره ما را با ماشینش برسونه. میدونی می گه یه پرادو تو خونه داره اما نمیآره. ما هم همیشه یواشکی سوار ماشینش میشیم. آخه بیچاره خیلی اصرار می کنه…))
صدای پارس سگ بیشتر به زوزه شبیه شده بود. سرعتم را کم کردم بعد به بهانهی کفش هایم نشستم. دو دختر نیم نگاهی به عقب انداختند بعد همانطور که حرف میزدند به راه خودشان ادامه دادند. به عقب نگاه کردم. سگ آنطرف ایستاده بود با نگاه من به سرعت، آمد جلویم و آنقدر دمش را تکان داد که چشمانم پر از آب شد. نگاهی به پشت سرم کردم. آنها همچنان میرفتند.
از کیفم ساندویچ را درآوردم. کالباس لایش را بیرون کشیدم و انداختم روی یک تکه سنگ تا برود و بخورد. نمی دانستم کالباس هم می خورد که دیدم با تکان دمش رفت سراغ کالباس.
به مسیر کوه نگاه کردم. دخترها در پیچی پشت صخره ای، ناپدید شدند. خواستم راه بیفتم که دیدم سگ پارس میکند. برگشتم. خواستم بگویم پیش پیش که به خاطر آوردم پیش پیش مخصوص گربه هاست. پس فقط انگشتانم را چندین بار برایش به نشان خداحافظی خم و راست کردم و به راه افتادم…
شبکه جهانی تلویزیون بی بی سی روایت تازه ای را در باره جایگاه فرهنگی حکیم عمر خیام، دانشمند و شاعر ایرانی به نمایش گذاشته است.
فیلم ” عمر خیام نابغه پرسشگر” محصول تلویزیون فارسی بی بی سی است که روز پنجشنبه ۱۲ آذر ماه برای مخاطبان فارسی زبان از تلویزیون فارسی بی بی سی پخش خواهد شد.
مستند عمر خیام که نخستین بار ماه گذشته به زبان انگلیسی پخش شد، بازتاب گسترده ای در شبکه جهانی اینترنت داشت و چند سایت فارسی و انگلیسی نسخه های ویدیویی آن را منتشر کردند.
صادق صبا رئیس بخش فارسی بی بی سی که مجری و نویسنده مستند عمر خیام بوده است می گوید که کار فیلم برداری عمر خیام نابغه پرسشگر در ایران یک هفته پیش از انتخابات ریاست جمهوری در بهار ۱۳۸۸ به پایان رسیده است.
به گفته آقای صبا این فیلم در زمانی ساخته شده است که مشکلی از طرف دولت برای فعالیت بی بی سی در ایران وجود نداشته و دولت ایران مجوز های لازم را برای کار در ایران صادر کرده است.
خیام نابغه پرسشگر
گروهی از پژوهشگران ایرانی، بریتانیایی و آمریکایی و گروهی از چهره های فرهنگی و هنری فعال در زمینه معرفی خیام، تازه ترین دیدگاههای خود را در باره دستاوردهای فرهنگی و علمی خیام در این فیلم مستند برشمرده اند.
در بخش هایی از فیلم محمد علی اسلامی ندوشن، ایران شناس برجسته در باره موقعیت خیام در فرهنگ ایرانی سخن گفته و داریوش شایگان نظریه پرداز ایرانی به شرح اهمیت آرای فلسفی خیام پرداخته است.
همچنین محمد رضا شجریان، استاد آواز ایران نگاه خود به شعر خیام را بازگو کرده است. آقای شجریان در مهمترین مجموعه موسیقی در باره خیام، رباعیات را با همراهی موسیقی فریدون شهبازیان و شعرخوانی احمد شاملو در سال ۱۳۵۵ خوانده است.
آیدین آغداشلو، هنرمند ایرانی در بخشی از مستند خیام تاثیر رباعیات خیام در مینیاتور و هنر ایرانی را توضیح داده است و در بخشی دیگر محمود دولت آبادی، نویسنده ایرانی به تاثیرات ادبی خیام پرداخته است.
عمر خیام نابغه پرسشگر دومین مستند ساخته بی بی سی فارسی است که به معرفی فرهنگ ایران می پردازد. پیش از این هم مجموعه “ایران من” ساخته صادق صبا در بخش فارسی و جهانی بی بی سی به نمایش در آمده بود.
معرفی فرهنگ ایرانی در جهان
مستند “ایران من” در زمان پخش، به عنوان برنامه ماه در تلویزیون بی بی سی شناخته شد. برنامه ماه برنامه ای است که توسط مخاطبان بی بی سی در سراسر دنیا انتخاب می شود و بیانگر پربینندگی و رضایت بینندگان است.
آقای صبا در گفت و گو با رادیو بی بی سی به این نکته اشاره کرده است که ساخت مستند در باره خیام در چارچوب سیاست کلی بخش فارسی بی بی سی است که معرفی فرهنگ ایران و همه کشور های فارسی زبان را دنبال می کند.
آقای صبا همچنین به متن پیام های ارسالی از سوی مخاطبان غیر ایرانی اشاره می کند که گفته اند برای اولین باربه خیام به عنوان یک ستاره شناس و دانشمند نگاه کرده اند و تا پیش از آن خیام را تنها به عنوان شاعر می شناخته اند.
به گفته آقای صبا، بخش فارسی بی بی سی در زمینه معرفی فرهنگ ایرانی طرحی را برای ساختن مستندی در باره ابن سینا دانشمند برجسته ایرانی قرن چهارم در دست دارد.
آقای صبا می گوید “امیدواریم دولت ایران امکان ساخت مستند ابن سینا در ایران را فراهم آورد.”
رییس بخش فارسی بی بی سی در پایان گفت و گوی خود از بینندگان و شنوندگان برنامه های فارسی بی بی سی و کسانی که از وبسایت فارسی بی بی سی استفاده می کنند خواست تا پیشنهاد ها و نظرات خود را در باره چگونگی معرفی فرهنگ ایرانی و فرهنگ سایر فارسی زبان ها برای بی بی سی فارسی ارسال کننند.
مستند بی بی سی فارسی در باره خیام نخستین فیلمی است که به گزارش نگاه جهانی به خیام در تاریخ معاصر به ویژه در جامعه بریتانیا و ایالات متحده آمریکا می پردازد.
عمرخیام نابغه پرسشگر در روز پنجشنبه ۱۲ آذر برابر با سوم دسامبر در ساعت ۲۱ و ده دقیقه به وقت تهران ، ۲۲ و ده دقیقه به وقت به وقت کابل و ۲۲ و ۴۰ دقیقه به وقت دوشنبه از تلویزیون فارسی بی بی سی پخش خواهد شد.
منبع لینک فیلتر:
http://www.bbc.co.uk/persian/arts/2009 /12/091202_khayam_documentary.shtml
]]>کارگردان این تئاتر، نریمانی پیش از این نمایش های “والس مردهشوران” را براساس متنی از خودش اجرا کرده و همچنین نمایشهای “دن کامیلو” و “شوایک” را براساس رمانهای خارجی و “هتل پلازا” را که نمایشنامهای از نیل سایمون بود به صحنه برده است.
نمایش «جن گیر» همچون دیگر آثار نریمانی از داستانی طنزآمیز برخوردار است. خلاصه داستان از این قرار است که ژاله صامتی و سیامک صفری زن و شوهری خیاط هستند که با حضور نابهنگام یک زوج جن، زندگیشان از این رو به آن رو میشود. استفاده از موسیقی جذاب، طراحی صحنه نسبتاً خوب، بازیهای عالی، بکار بردن گریمی عالی برای جنها از نکات مثبت و دیالوگهایی نسبتاً زائد و روایتی بدون پیرنگ از نقاط ضعف این تئاتر بود.
اما ضعفهای این تئاتر هرچه بود رقص دسته جمعی جنها در صحنهای از تئاتر، هجو سیاست مردان رده بالای ما، که نمک تئاترهای اخیر شده، و اعمال غیر منطقی جنها باعث شد که این تئاتر تئاتری مفرح شود و به نظرم در جلب مخاطب از همه تئاترهای حاضر پیشی بگیرد.
بنابراین مثل همیشه توصیه میکنم این کار را حتماً ببینید.
دیگر اطلاعات این تئاتر: اجرای این نمایش از ۱۸آبان ماه در تالار قشقایی مجموعه تئاتر شهر آغاز شد. بازیگران این نمایش ۷۵دقیقه ای، سیامک صفری، ژاله صامتی، خسرو شهراز، فروغ قجابگلی، معصومه کاظمی، فرزین محدث، هوتن شکیبا، هومن خدادوست و بهرام افشاری میباشند. منوچهر شجاع و پانته آ حمیدخانی نیز به ترتیب طراحی صحنه و طراحی لباس این نمایش را برعهده دارند.
قیمت بلیط این تئاتر ۵۰۰۰ تومان بوده و زمان اجرا در حال حاضر ساعت ۱۹ است. برای گرفتن بلیط حداقل ۲ ساعت زودتر باید اقدام، یا از سامانه خرید اینترنتی (http://gishetheater.com) پیش خرید کنید.
خیلی بد است که آدم گاهی اوقات مشکلاتی داشته باشد که نتواند گریه کند. تنها قلبش تیر بکشد و بخواهد از جایش بیاید بیرون…
آن روز باران میآمد. دلم گرفته بود. سوار ماشین شدم. خیلی تند میرانم و برخلاف شخصیتم هرکه را که مسیرش با من یکی باشد سوار می کنم.
وضعیت خیابانها اصلاً خوب نیست. آن روزها هم انتهای چند خیابان را بسته بودند و به کسی هم چیزی نگفته بودند. اولش دو تا خیابان بود و بعد شد شش خیابان. تنها مسیر ورود من به خیابان اصلی، خیابان هفتمی بود. همان که داخلش یک سقاخانه چشمک میزند. چند وقتی بود که هر روز از آنجا میرفتم و سقاخانه را هر روز میدیدم. آن روز وقتی رسیدم به انتهای خیابان هفتم دیدم که آنجا را هم با بلوکهای بتنی بستهاند و به کسی هم چیزی نگفتهاند. وقتی رسیدم نزدیک بلوکهای بتنی، ماشین را خاموش کردم و آمدم پایین. نزدیک یکی از بلوکها مردی را دیدم که داشت آن را هل می داد. نزدیک تر که شدم دیدم مردی است که در واحد بالایی ما زندگی میکند.
فکر میکردم که یک رودهی راست توی شکمش نباشد. از او بدم میآمد چون با همهی دخترهای آپارتمان سر صحبت را باز میکرد. کلاً آدمی بود که به دلم نمینشست یا بهتر بگویم مسیرم با او یکی نبود اما آن روز در آن خیابان خلوت و در آن روز بارانی تنها شخصی که او را با خودم هم مشکل میدیدم او بود.
تا نزدیکش شدم برگشت. سرش را تکانی داد و سلام کرد. جای جواب گفتم: تکانی خورد اصلاً؟
- نه. بد مصب سنگینه.
رفتم جلوتر به او دست دادم و گفتم: سعیمون را بکنیم. بعد هر دو چسبیدیم به بلوک. هر چه هل دادیم تکان از تکان نخورد بعد هر دو خیس و نفس زنان تکیه دادیم به بلوک. مرد گفت: چه کسی اینا رو میکاره؟ همراه با تکان سر گفتم: نمیدونم.
- چرا صدای کسی در نمیآد؟
با تکان شانهها و دستهایم به او فهماندم که نمیدانم. اما میدانستم که خیلیها ماشینهایشان را پشت بلوکها پارک میکردند و آدمهای انگشت شماری که مثل من حوصله پیاده روی نداشتند از آن خیابان میرفتند. تا که آن راهباریکه هم بسته شد.
مرد نگاهی به اطراف کرد و بعد رو به من کرد و گفت: بریم تا دم سقاخونه هم شمعی روشن کنیم هم سر گوشی آب بدیم. وقتی که گفت شمعی روشن کنیم جا خوردم فکر نمیکردم اهل این جور چیزها باشد. دستهایم را در جیبم کردم و گفتم: باشه.
چند قدمی نرفته بودیم که فکر کنم از سکوتم کلافه شد. پرسید: چرا اینقدر ساکتی. به دروغ گفتم: فکر بلوکهام. برگشت نگاهی به عقب انداخت و گفت: عجب کلافه کردن ناکسا.
با تعلل خاصی گفتم: آره. کلافه کردن.
- حالا کجا داشتی میرفتی؟
- هیججا
- مجردی؟
با تکان سر گفتم بله.
- قصد ازدواج نداری؟
- بهش فکر نکردم.
- بد دردیه.
قصد داشت که بپرسم چی، اما نپرسیدم که خودش دستی به موهای خیس شدهاش کشید و گفت: تنهایی رو میگم.
رسیدیم به دم سقاخانه که دست کرد در جیبش و پول خردی درآورد. انداخت داخل کاسهای که آنجا بود و بعد شمعی از داخل پاکتی که آنجا بود بیرون درآورد. بعد رو کرد به من و گفت: کبریت نداری؟ با تکان سر گفتم: نه!
نگاهی به اطراف کرد و بعد گفت: آهان اونجاس! بعد دوان دوان به سمت بالای خیابان رفت. دیدم که روبروی در خانهای مشغول صحبت کردن با کسی است. به سمتش رفتم و وقتی رسیدم دیدم با یک آدم خل وضع که زیر سر در آن خانه پناهی گرفته بود و با آتش مختصری که داخل قوطی حلبی بود خودش را گرم میکرد، حرف میزد.
- محافظا… محافظا…
- آخه یعنی چی؟ درست بگو. محافظا کیاَن؟
وسط گفتگویشان پریدم و پرسیدم: چیشده؟
- هیچ چی پرت و پلا میگه.
- چی میگه؟
- میگه محافظا اینا رو گذاشتن اینجا.
- خب محافظای کی؟
با پرسیدن من بود که دیوانه با انگشت اشارهاش بالا را نشان داد. بعد مرد همسایه گفت: ول کن بابا، یه تختهاش کمه. بعد با سرعت شمع را به سمت آتش برد و روشن کرد. دستش را دور شعله گرفت و آرام به سمت سقاخانه راه افتاد.
اواسط راه بود که شمعش با آن همه مراقبت خاموش شد. در جا ایستاد نگاهی به من کرد و بعد با خندهای دوباره به سمت آتش برگشت.
این حرکت چهار بار تکرار شد و من و آن مرد خل وضع مثل اینکه به تماشای فیلمی رفته باشیم به او نگاه میکردیم و منتظر بودیم تا یکی شکست بخورد. که باد و باران شکست خورد و مرد همسایه شمع روشن را داخل سقاخانه گذاشت و مشتش را به علامت پیروزی بالا آورد…
دیگر آنجا کاری نداشتیم. وقتی به نزدیکی ماشینهایمان رسیدیم هر دو خداحافظی کردیم و سوار شدیم. اول او دور زد و بعد من. میبایست هر دو سر تقاطع که رسیدیم میپیچیدیم دست راست. در واقع ما در داخل یک سری خیابانهای فرعی زندانی شده بودیم. البته خودمان نه ماشینهایمان…
یک هفته از آن روز گذشت که باز همان حس و همان حال هفتهی پیش آمد. باران و دلتنگی… می خواستم سوار ماشین شوم و تا سر سقاخانهای که هفته پیش رفته بودیم بروم. خلوت خوبی داشت. تا در پارکینگ را باز کردم دیدم یک بلوک بزرگ جلوی در گذاشتهاند. وفتی به داخل خیابان نگاه کردم دیدم بلوکها را جلوی در تمام پارکینگها گذاشتهاند. مطمئناً این کار را شبانه انجام داده بودند و به کسی هم نگفته بودند چرا. اثری هم از ماشینهای پارک شده در خیابان نبود.
تنها چیزی که به ذهنم خطور کرد این بود که زنگ واحد بالاییمان را بزنم و با او هم فکری بکنم. مرد که پایین آمد تا چشمش به بلوک افتاد، چشمهایش از کاسه زد بیرون. لبخند عصبیای کرد و گفت: جلالخالق اینجا دیگه کجاس؟ من سر در نمیآرم. بعد رفت و زنگ چند تا خانه را زد. به طرز عجیبی هر خانهای که زنگش را زده بود نسبت به بلوکها بیتوجه بودند، چند نفری که اصلاً ماشین نداشتند و چند نفری هم برایشان مهم نبود که ماشینشان را بیرون بیاورند یا نیاورند. جالب بود که دو نفری هم خوشحال بودند.
وقتی مرد همسایه آمد لگدی به بلوک زد و گفت: دیوانهها… بعد رو به من کرد، باید کمکم کنی. گفتم: باشه!
او رفت داخل پارکینگ و بعد ماشینش را روشن کرد و آورد نزدیک در. پیاده شد و گفت: سیم بوکسول داری. یکی داخل انبار داشتم. رفتم و برایش آوردم. بعد هر دو سیم را خوب بستیم به بلوک. او رو به من کرد و گفت: حالا قدرت ماشینم رو تماشا کن. سیم را بست به ماشین و بعد با گاز کوچکی بلوک از جایش کنده شد و به داخل حرکت کرد. با دست سعی کردم که به حرکتش جهت بدهم و وقتی کاملاً از جلوی در کنار رفت، همراه با حرکت دستم گفتم خب! مرد پیاده شد. هر دو خوشحال از کاری که کرده بودیم زدیم روی دستهای همدیگر. سیم بوکسل را در صندوق عقب گذاشتم و بعد هر دو سوارماشینهایمان شدیم. هر دو ماشین به راحتی از توی پارکینگ بیرون آمد. بعد روبروی هم نگه داشتیم.
مرد با خوشحالی گفت: اینه!
گفتم: دستت درد نکنه داشتم میترکیدم.
- حالا کجا میخواستی بری؟
- خواستم که نگویم، اما گفتم: سقا خونه.
- با یه مسابقه چطوری؟
- آخه فرعیه!
- بیخیال، خلوته.
با تکان سر تصدیق کردم.
او هم با خوشحالی گفت: بزن قدش.
بعد هر دو زدیم و با شمارهی سه دیوانهوار تا سقاخانه راندیم. اول او رسید بعد، من. هر دو شمعمان را با کبریتهایی که آورده بودیم روشن کردیم و بعد هر دو نفس عمیقی کشیدیم.
مرد نگاهی به پایین خیابان کرد و گفت: نگاه کن!
به پایین که نگاه کردم دیدم اثری از بلوکها نیست. اگرچه سیم بوکسل همراه داشتیم اما نبودن بلوکها کیف دیگری داشت. بعد هر دو زد به سرمان که در این خیابانهای خلوت یک مسابقه درست و حسابی بدهیم.
مرد گفت: بالای صد و پنجاه رو جا داره.
با غرور خاصی گفتم: اوه برو بالا.
دستش را آورد بالا و گفت: پس بزن قدش. دستم را آوردم بالا و گفتم کجا؟
- اول بزن.
زدم و او گفت: اول تا سر اتوبان بریم. یه سرگوشی آب بدیم. اگه اینطوری بود تا پارک جنگلی بریم. هرکی باخت کباب ترک پیاده میشه.
چشمکی زدم که یعنی آره.
مرد قبل از اینکه سوار شود گفت: سی دی می دی داری؟
- شرمنده!
- هیچچی؟!
- شرمنده.
- اصلا پخش داری؟!
- آره!
بعد از توی داشبوردش یک عالمه سیدی بیرون آورد. بعد یکی را انتخاب کرد و با لهجهی خاصی گفت:سِ اااِ لِن دی ی یون. بعد جلوی دهانش گرفت و ها ای کرد و مالید روی شلوارش و گفت: حالشو ببر.
خودش هم سوار شد و پخشاش را روشن کرد. آنقدر صدایش را برده بود بالا که میشد تا صد قدمی صدایش را شنید. من هم صدا را قد او بردم بالا. چیزی داده بود که رغبتم نمیآمد از دندهی دو بالاتر بروم، حال خاصی داشت…
از خلوتی خیابان داشتم زیگ زاگ میرفتم و با موسیقی حسابی حال آمده بود که دیدم همسایمان دارد خلاف من برمیگردد. بوقی زد و ماشیناش را وسط خیابان، کج خاموش کرد و آمد پایین. پخش را خاموش کردم و جلویش آرام نگه داشتم.
- چی شده؟
دستهایش را به هم زد و گفت: اکه بخشکه شانس.
- نگفتی چی شده؟
- هیچ چی. یه عده دارن تو اتوبان مسابقه میدن.
- کیا؟
- نمیدونم. نمیدونم.
- خب بریم یه جای دیگه.
- کجا بریم؟ تنها راه خروج همینه.
- خب بریم قاطیه مسابقهایها.
- نمیشه؟
- چرا؟
- یه یاروی ِ بیسیم به دست جلوم رو گرفت. خوب شد ماشین رو نخوابوند.
- چی میگفت؟
- هیچ چی. گیر داده بود که چطوری اومدم بیرون.
- چی گفتی؟
- گفتم نمیدونستم مشکلی داره.
- نپرسیدی چیکار باید بکنینم؟
- نه بابا طرف حرف نمیزنه.
- یه بار دیگه بریم پیشش.
- مث سگ می مونهها.
- حالا بریم.
- فایدهای نداره ولی باشه.
وقتی رسیدیم سر تقاطع مردی که بیسیم داشت جلویمان را گرفت. بعد آمد طرف من.
- چطوری اومدی بیرون؟
- مشکلی داره؟
بعد با اشاره گفت برگرد و رفت سراغ همسایه مان.
- باز برگشتی.
- چارهای نداشتم.
- برگرد.
- مرد همسایه پرسید: میشه بگید باید چیکار کنیم؟
نگاهی به من کرد و بلند گفت: پرچم و کارت مسابقه میخواد.
من گفتم: ازکجا باید بگیریم. بدون اینکه جوابی بدهد نگاهی به هر دویمان کرد و پوزخندی زد بعد دستهایش را به نشان اینکه بروید و گم شوید تکان داد. سمج بازی کردم و گفتم: چقدر میشه؟
مثل اینکه خیلی به او برخورده باشد پشت بیسیمش گفت: خیابان دهم دو نفر مشکوک.
مرد همسایه داد زد: اِ. اکه ناکس. بعد هر دو به سرعت ماشینمان را روشن کردیم. هر دو نگاهی به عقب کردیم. خلوت بود. بعد نگاهی به اتوبان کردیم. ماشینهایی که پرچم بسته بودند به سرعت می راندند. مرد همسایه نگاه عجیبی به من کرد و بعد زد روی دنده و به سمت عقب گاز داد.
مرد بیسیم به دست فکر کرد که او دارد میرود به من هم اشاره کرد که بروم. اما ناگهان دیدم مردهمسایه با سرعت گاز داد و به سمت جلو آمد. در یک آن مرد بیسیمبه دست پرید عقب. مرد همسایهمان هم کوبید به جلوی ماشینش، که جلوی راه را گرفته بود و بعد در یک چشم به هم زدن دیدم که ماشین مرد بیسیمبه پرت شد به کنار. با ایست او بود که حواسم رفت به سمتش اما دیگر دیر شده بود و مردهمسایه فرار کرده بود. من هم به سرعت زدم روی دنده و خواستم جا بیندازم و از گوشهی باز شده ای که از کنار رفتن ماشین ایجاد شده بود بروم توی اتوبان که با ایست دوم تمام بدنم به لرزه افتاد.
بعدش یکعالمه بیسیم به دست مثل مور و ملخ ریختند و مرا گرفتند…
انتشار در وبلاگ پل پنهان ۷ بهمن ۸۴
پایان
تقدیم به آ.ر
پارسایی است در آنجا که ترا خواهد گفت: بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه عشق تر است. (سهراب سپهری)
تو
بی سببی
نیستی
به راستی
صلت کدام قصیده ای
ای غزل؟
ستاره باران جواب کدام سلامی
به آفتاب
از دریچه ی تاریک؟
کلام از نگاه تو شکل می بندد
خوشا نظر بازیا که تو آغاز می کنی!
پس پشت مردمکانت
فریاد کدام زندانی است، که آزادی را
به لبان برآماسیده ی گل سرخی پرتاب می کند؟
ورنه،
این ستاره بازی
حاشا
چیزی بدهکار آفتاب نیست
نگاه از صدای تو ایمن می شود.
چه مؤمنانه نام مرا آواز می کنی!
و دلت
کبوتر آتشی ست،
در خون تپیده
به بام تلخ.
با این همه
چه بالا
چه بلند
پرواز می کنی!
پیش آمده سعی کنید در بین جمعی خوب باشید و نتیجه عکس بگیرید. شما عالی هستید اما در دامی افتادهاید در دامی که من به آن میگویم سوء استفاده احساسی. تنها آدمهایی که نمونه بارز نفس مطمئنه هستند میتوانند از این دام بیخطر عبور کنند. اگر نه ضربههایی به اعتماد به نفس وارد میشود که شاید سالها جبران ناپذیر باشد.
ما به خاطر هزار و یک ضعفی که داریم و توسریهای که خوردهایم، عادت داریم آنچه مطابق ذهنیت خودمان نیست در سرش بکوبیم آنقدر پایینش بیاوریم تا برده و بنده ما شود. با حمله به روح او جسمش را مچاله کنیم و بعد در اختیار خودمان بگیریم و سربازمان شود.
اما وای به حال زمانی که سرباز، شاه شود. آنگاه باید هر چه کردیم پس دهیم…
متاسفانه این سوء استفاده احساسی در پادگانها و ارگانهای نظامی ما بیداد میکند و چقدر احمقانه میگوییم: پسرها باید بروند سربازی تا مرد شوند. متاسفانه بسیاری از مدیران نظامی که با آنها برخورد داشتم، بیشتر مریض بودند تا مدیر. یا بهتر بگویم به نوعی سادیسم حاد مبتلا بودند!
یکی از درونمایههای فیلم کتاب قانون مرا واداشت تا به چنین نکتهای اشاره کنم. فیلم را تعریف نمیکنم تا بروید و ببینید.
اما بحثم را اینجا تمام میکنم، اگر مثل شخصیت آمنه (ژولیت) در فیلم کتاب قانون زیر بار تحقیرها قرار گرفتید یا داشت از شما سوء استفاده احساسی میشد، با تمام تلاش مقاومت کنید به خودتان فکر کنید و به اهدافتان و در آخر اگر نتوانستید و دیدید دارید همه چیزتان را از دست میدهید جای تغییر خود و یکی شدن با جمع بهتر است تاعطایش را به لقایش ببخشید و بروید…
In Her Silent Way -Joe Sorren
Description: In Her Silent Way Giclee by Joe Sorren, Limited edition of 150. Signed and numbered by Sorren. On archival cotton rag paper 24 x 24 inches.
]]>
در میان بازار داغ رپ خوانها، نامی مرا واداشت که به او توجه کنم. دو آلبومی که از او موجود است بارها گوش بدهم و بگویم برخی از آثارش قابل توجه، و نقد است و حتی قابل ستایش. برای من ِ نوعی که نمیتواند تمام هم و غمش روابط سطحی انسانها باشد شاید گوش دادن به اثری که دغدغههایی والاتر در آن بدون شیله پیله گفته شده باشد دارای ارزش دوچندانی است. کما اینکه جذابیت هنری هم در هر سبکی ولو این بار رپ آنرا بیان کرده باشد.
چندی است کارهای شاهین نجفی را گوش میدهم. در مجموع دو آلبومش در ایران و اینترنت قابل دانلود است.
شاهین زاده سال ۱۳۵۹ در بندر انزلی است و در گیلان زندگی میکرده است. او دانشجوی رشتهٔ جامعه شناسی بوده که به دلیل ابراز عقیده موفق به پایان تحصیلاتش نشده است و به قول خودش «جامعه شناسی را در جامعه فرا گرفته، نه در دانشگاه». او از نوجوانی به سرودن شعر و ترانه روی آورد و ساز گیتار را در سبکهای کلاسیک و فلامنکو آموخت. او آواز خواندن را، ابتدا در سبکهای راک و اسپانیولی در ایران به صورت زیرزمینی آغاز کرد و با چند گروه مختلف همکاری کرده است.
پیش از مهاجرت به آلمان مدتی سرپرست یک گروه موسیقی زیرزمینی در ایران بود و در آلمان سرپرست گروهی به نام «اینان». آخرین گروهی که با آن همکاری میکند، گروه تپش ۲۰۱۲ است. با پیوستن او به این گروه و اجرای شعرهای سیاسی-اجتماعیاش، تپش ۲۰۱۲ بیش از پیش مورد استقبال مخاطبان و رسانههای فارسیزبان قرار گرفته است شاهین نجفی از ابتدای سال ۲۰۰۹ به همکاری خود با این گروه پایان داد.
در ترانههای شاهین نجفی، آمیزهای از اعتراض به حکومت مذهبی، فقر، زنستیزی، سانسور و اعتیاد را میتوان دید. او تلاش میکند که عناصر شاعرانه و ادبی و اصطلاحهای فلسفی و سیاسی در ترانههایش حضور داشته باشند.
برخی از ترانه های شاهین نجفی:
حاجی ما آخر خطیم ترانهای است شامل انتقاد از تفکری که در جامعه ریشه دواندهاست.
فحش بده ترانهای است درباره فشارهایی که به وی وارد شدهاست.
ما مرد نیستیم ترانهای است که از طرف وی به جنبش زنان ایران تقدیم شدهاست.
عمو کریس تاوون داره کریس دیبرگ خواننده معروف انگلیسی زبان چندی پیش طی سفر به ایران و برای اولین مجوز اجرای کنسرت یک خواننده غربی در ایران پس از انقلاب اینگونه میگوید «تهران امروز از نیویورک و لندن امن تر است». این ترانه اعتراضی است به این گفته کریس دی برگ.
بامداد برای بامداد ترانهای است که به یاد احمد شاملو سروده و اجرا شدهاست.
آوازه خوان در خون ترانهای است اعتراض آمیز به یاد فریدون فرخزاد همراه با انتقاد به کشته شدن او.
حرفِ زن ترانهای است درباره حقوق زنان.
زندگی سگی ترانهای است که به انتقادی کنایه گونه از زندگی امروز ایرانیان میپردازد.
ما شرریم ترانهای است در اعتراض به رپرهایی که فقط از پارتی و سکس میخوانند. طوری که میگوید:
پسر حاجی نبودیم که از شکم سیری بگیم چشا باز، تیز نگن یه وقت بی غیرتیم
رپ ما رپ تلویزیون تپش نیست رپ سرخوشی و آجیل و کیشمیش نیست
رپ درد و بند و زجر و زندونه اونی که اینا رو کشیده حرفمو میدونه
نجفی در قسمتی از این آهنگ نیز به انتقاد از برنامه شوک بر آمده و میگوید:
میخواین رپ و خراب کنین بگین فقط فحشه پاش برسه میدیم ولی یه معنیی توشه
میخواین رپ و خفه کنین بگین طالبش نیست چرا چون خالتورین، خوب اینکه مشکل نیست
من خرم ترانهای است درباره دانشجویان و مشکلاتی که برای آنها در جمهوری اسلامی بهوجود آمدهاست.
ندا ترانهای است درباره اتفاقاتی که بعد از کودتای ۲۲ خرداد در ایران افتاده و در طی آن ندا آقا سلطان به ضرب گلوله کشته شد.
وقتی خدا خوابه ترانهای درباره وضع ایران بعد از تقلب انتخابات در مورد تجاوز ها و دستگیری ها
نمونهای از اشعار:
تو بوی سیلی و شلاق میدی خانوم
تا کی میخوای به مردا باج بدی خانوم
ما که از مردی مردیم لااقل تو زن باش
یه کم از اون عطر غیرتت رو ما هم بپاش
ماکه از مَردی مُردیم و چیزی ندیدیم
از تو کتاب اسم رستم و فقط شنیدیم
که اگر اونم بود امروز حتمآ کراکی بود
رستم امروز از جنس بد شاکی بود
رستم اگر بود واسش جرم میساختن
تو گردنش آفتابه لگن مینداختن
از «ما مرد نیستیم»
من یه دردم”
من یه ایرانی افغانی ترک آمریکاییم یه روسم عربم چینییم آفریقاییم
من یه یهودی زرتشتی مسیحی بهاییم هندو مسلمونمو بی مذهبمو بوداییم
یه ایرانی ام که صفا و سادگی رسممه یه افغانی ام که تاریخم پر ستمه
من یه کردم که رفیقم کوه و تفنگه یه فلسطینم که چهل پنجاه سال تو جنگه
یه آفریقایی سیاه مثل عمق جنگل اونی که رفتار میشه باهاش مثل انگل
یه آلمانی ام که از نازی ها سیلی خورده یه حزب که واسه جنایتش آبرومو برده
یه آمریکایی که دس تو دس عراقیا گریه کردیم تو این جنگ و مرگ و غوغا
یه اشک قشنگ از چشم یه تبتی که میسوزه تو حسرت آزادی مملکتی
یه ایرانی ام که پرچمم و گم کردم وسط این همه اسم و رسم سردر گمم
به هر شکل و لباس و زبون تو هر مملکتی ام به نام عشق و آزادی و انسان حثییتم
به اینکه همه مثل همیم و فقط این یه اصل به نام انسانیت که زیباترین رسم
(من یه درد مشترکم فریاد کن منو دیوار و بشکن و بیرون بزن از این تنو)
(رها شو رها شو تو وسعت دنیا رها شو با هر رنگ پوستی و زبونی هم صدا شو)
واسه روزی که تمومه زندونا ویرون شن و چشم مادرا واسه بچه ها گریون نشن
و روح قشنگ هیچ زنی لگدمال نشه غیرت پر معنی مردها پایمال نشه
و هیچ سری بالا دار نره واسه عقیدش زنی از ترس خونواده نسوزه تو آتش
روزی که زندگی هیچ کسی تفتیش نشه ملاک اعتاقاد و ایمان تسبیح و ریش نشه
روزی که آزادی تو خیابون همه برابر زن و مرد کوچیک و بزرگ خواهر و برادر
روزی که همه جا توی صلح و آزادیه قدم به قدم باغ و درخت و آبادیه
لحظه ای که شاید دوباره انسان معنی بشه تموم این حرفای قشنگ عینی بشه
لحظه ای که میرسه شاید ولی من نیستم من خیلی زود تر از اونچه فک کنی میمیرم
ولی تو بمون و به یاد شاهین پرواز کن پنجره های ذهنتو رو به دنیا باز کن
به جای من بخون و بخند و نفس بکش تو هر لحظه اگه شد این سرود و آواز کن
بزار کوه پیش مرامت تعظیم کنه آسمون بارون و با اشک تو تنظیم کنه
بزار واسه یه بار شده آدم آدم شه مث استعاره ای از شعرای سادم شه
دانلود آهنگها:
دانلود آلبوم ایلوسیون
منابع:
]]>نمایشنامه این تئاتر جزء بزرگترین نمایشنامههای جهان و نوشته فریدریش دورنمات میباشد. طنز سیاسی، شخصیت پردازی قوی، بازیهایی عالی، طراحی صحنه مناسب از این تئاتر تئاتری در خور توجه ساخته است. تنها نکته منفی از نظر من مدت زمان زیاد این تئاتر بود. تقریباً آخرهای تئاتر بود که احساس خستگی کردم. البته زمانش زیاد هم نبود تنها چیزی بیش از دو ساعت بود! مطمئنم تئاتر بین های آماتوری مثل من از این تئاتر خوششان خواهد آمد.
اطلاعات دیگر:
«رومولوس کبیر» به نویسندگی فریدریش دورنمات و ترجمه حمید سمندریان و کارگردانی نادر برهانی مرند از یکشنبه پنجم مهر ۱۵/۲۰ به مدت ۴۵ روز در سالن اصلی تئاترشهر به روی صحنه رفته است.
این نمایش داستان امپراتوری به نام رومولوس است که در ظاهر با اتخاذ تصمیمها عجیب و غریب و رفتارهای نامناسب زمینه سرنگونی خود را فراهم میکند اما در نهایت مشخص میشود که تصمیم های او روشنفکرانه و مبتنی بر تفکر و تمهیداتی خاص بوده است.
بازیگران این نمایش به ترتیب ایفای نقش عبارتند از: سیامک صفری، علا محسنی، سهراب سلیمی، فرزین محدث، مهرداد ضیایی، ریما رامینفر، افسانه ماهیان، داریوش موفق، محمود جعفری، سینا رازانی، بهرام افشاری، مهدی سلطانی، علی عامل هاشمی، رحیم نوروزی، هوتن شکیبا، هادی عامل، داریوش فائزی، اشکان هورسان، پیام دهکردی و …
سیامک صفری-رومولوس کبیر
]]>